കുറ്റപത്രം

ദുരന്തങ്ങളുടെ കാഴ്ച്ചക്കാരനാകുവാൻ
ഈ സമതലത്തിൽ ഞാൻ ബാക്കി
നോഹയുടെ പ്രളയവും മോശയുടെ താഢനവുമേറ്റ്
മരണം ഘനീഭവിച്ച താഴ്വരകളിൽ ഞാൻ
ഒഴുകാനും ഉറയാനുമാവാതെ ഉരുകിത്തീരുന്നു
അഹന്തയുടെ ദന്തഗോപുരങ്ങളിൽ നിന്നും
അപമാനത്തിന്റെ പാതാളത്താഴ്ച്ചയിലേക്കുള്ള ദൂരം
എന്റെ ജീവിതംകൊണ്ടളന്നു തീർക്കുകയാണു
വിശപ്പിന്റെ യാചനകൾക്കു മുകളിൽ
സുവിശേഷ വാണിഭരുടെ കാഹളവും
സദാചാര നായ്ക്കളുടെ ബഹളവും ശ്രവിക്കാതെ പോയത്
എന്റെ അപരാധപ്പട്ടികയിലെ ഒന്നാം കുറ്റം
സ്വന്തബന്ധങ്ങളുടെ തീച്ചൂളയിൽപ്പെട്ട്
തിക്താനുഭവങ്ങളിലേക്ക് ജാലകം തുറക്കവേ
പേരിനുപോലുമൊരു സൗഹൃദം നെയ്തില്ലന്നതെന്റെ
പാപക്കണക്കിൽ ചേർത്തുവച്ച രണ്ടാം കുറ്റം
അന്നത്തിനും അവസരത്തിനും പിറകെ ഞാൻ
തലതല്ലിപ്പാഞ്ഞു തെരുവിൽ കിടക്കവേ
പ്രണയപരിണയപ്രതിക്രിയകൾക്കായൊരു നാഴിക
നീക്കിവച്ചില്ലന്നതെന്റെ പൊറുക്കാനാവാത്ത കുറ്റം
ഇനിയൊരു വിചാരണയേതുമില്ലാതെന്നെ
ഗതികിട്ടാത്തൊരു കരിങ്കൽത്തുറുങ്കിലടയ്ക്ക
തെല്ലും സഹതപിച്ചിടാതെന്നെ കഴുവേറ്റുക
ഒടുവിലൊരു ഫലകമെന്റെ കല്ലറ മുകളിൽ നാട്ടുക
സത്യാസത്യ വിവേചനമറിയാതെ പോയൊരു വൻപാപി
എഴുതിത്തീരാത്തൊരു കവിതയുമായൊടുങ്ങി
ഇനിയൊരു ഉയിർപ്പില്ലാതടങ്ങുവാൻ ഇക്കൽക്കെട്ട്
തുറക്കാതിരിക്ക കാവ്യം നിലയ്ക്കാത്ത നാൾവരെ
00000000000000000000000000

പ്രതിഷേധ വാക്കുകൾ

ദുരിതവേഗങ്ങൾക്കു ശേഷമൊരു
കനകമേഘം മഴയായ് പെയ്യുന്നതല്ല സ്വപ്നം
വിശന്നു, മഞ്ഞച്ച നീരുകക്കിയൊടുക്കം
വിഭവങ്ങളായിരം വിളമ്പുന്നതല്ല സ്നേഹം
നോവുന്ന കരളിനു മുകളിലായ് നീ തേച്ച
നഞ്ഞിന്റെ കണക്കു കാക്കുന്നതല്ല പ്രണയം
കിട്ടാതെ പോയ സൗഭാഗ്യങ്ങൾക്കു പിന്നേ
കൈകൊട്ടി വിളിക്കുന്ന സുഖങ്ങളിലല്ല ജീവിതം
ഒന്നുമൊന്നുമല്ലെന്നറികിലും ഞാനെന്റെ
ഒന്നുമില്ലായ്മയിലെന്നു നേരുകാണും
കണ്ടു കൊതി തീരാത്തൊരാ കാനനക്കാഴ്ച്ചകൾ
കത്തിച്ചു പകരം മരുഭൂ വിതച്ചതോ നേട്ടം
വാനവും ഭൂമിയും നിഷേധിച്ചൊടുക്കമെൻ
വൈകൃത സ്വപ്നങ്ങൾതൻ ഭാണ്ഡമൊടുക്കുവാൻ
വേവുന്നൊരിത്തിരി മണ്ണും തടുത്തതോ ന്യായം
പൂതി തീരെ കണ്ടുകിടക്കാനൊരു നിലാരാത്രി
പകൽ തീരുവോളം നോക്കിനിൽക്കാനൊരു പെരുമഴ
പതിയെയൊഴുകുന്ന പുഴയിലൊരു  പരൽമീൻ തേട്ടം
നഷ്ടപ്പെടുത്തിയെല്ലാമെങ്കിലുമൊടുക്കായ്കയെന്റെ
നശിച്ചടങ്ങിയിട്ടില്ലാത്ത മധുരതരമോർമ്മകളെങ്കിലും
ഇനി ഞാനീ മാത്രകളെല്ലാം കടന്നൊരു രാത്രികൂടി
ഇത്ര ബോധത്തോടെ ഇവ്വുലകിലവശേഷിക്കുമെങ്കിൽ
ഇട്ടേച്ചുപോകുവാൻ ബാക്കിയീ പ്രതിഷേധ വാക്കുകൾ മാത്രം
000000000000000000000000000000000000000000000

എനിക്കു പറയുവാനുള്ളത്

എനിക്കും നിനക്കുമിടയിലുള്ള മൗനത്തിനുള്ളിൽ
തിളയ്ക്കുന്നതൊരു അഗ്നിപർവ്വതമാണു
ഒരുനിമിഷത്തെയെന്റെ അവിവേകം കൊയ്തത്
ആയുസ്സുമൊത്തം നീ കാത്ത വിശ്വാസപ്പാടമാണു
വിവസ്ത്രമാക്കപ്പെടുന്ന പുലർവേളകൾ
ചുമലിൽ കെട്ടിവെയ്ക്കുന്നതൊരു തീരാക്കളങ്കമാണു
ഇനിയെന്റെ നരകം നക്കിത്തുടയ്ക്കാതെ ഭദ്രം
നിന്റെ ജാലകം കൊട്ടിയടയ്ക്കുക
ഇനിയൊരു ദുരന്തം പടികയറാത്തവണ്ണം
മനസ്സിലൊരു സാക്ഷ മുറുക്കിയിടുക
കയ്പുരസങ്ങളും കവിതാശകലങ്ങളും ചവച്ച്
നാൽക്കവലയിലൊരു കറുത്ത സന്ധ്യയിൽ
വീണ്ടുമൊരുനാൾ നീയെന്നെ കണ്ടെടുക്കും
അന്നെന്റെ ഭാണ്ഡത്തിലൊരുപിടിയവലിനു പകരം
കാലം ബാക്കിവെച്ച ഒരുകെട്ടു കുറിമാനങ്ങളും
മഷിവറ്റിയൊടുങ്ങിയിട്ടില്ലാത്തൊരു തൂലികയും
കീറിപ്പറിഞ്ഞയെന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും നിറഞ്ഞു കാണും
വെറുപ്പിന്റെ മുൾപ്പടർപ്പുകൾ നിറഞ്ഞു  പൂക്കുകയും
അസഹിഷ്ണുതയുടെ കായ്കൾ വിളയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ
ജീവിതം നരകയറുന്നത് ഞാനറിയുന്നു
മനസ്സും മസ്തിഷ്കവും മരവിച്ചൊടുക്കം
ഭാഷയും വാക്കും ഒരു ചെറു കാവ്യശകലം പോലും
കടന്നു വരാതെന്റെ നെഞ്ചകം നുറുങ്ങും മുമ്പേ
എനിക്കു പറയുവാനുള്ളത് കുറിക്കുവാനുള്ളതൊക്കെയും
നിനക്കായ് ഞാനെന്റെയേട്ടിൽ ശക്തം തുന്നിച്ചേർത്തിടട്ടെ
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

സ്വാതന്ത്ര്യം

ശിശിരം ഒരു ചെറുകണം പോലും
അരിച്ചിറങ്ങാനരുതാത്ത വിധം
എന്റെ ജാലകമടച്ചതെന്തു നീ
മേഘക്കീറുകൾ ഗ്രാമക്കാഴ്ച്ച തേടുന്ന
ഇടവഴികളിൽ പോലുമതിനൂതനം
വിദ്യുത് നയനമൊളിപ്പിച്ച് ക്രൂരം
എന്റെ സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങൾ
കരിച്ചുകളഞ്ഞതെന്തു നീ
എന്റെ വിചാരങ്ങളൊപ്പിയെടുക്കാൻ
കോശം വിഭചിച്ചൊരു മൂന്നാം കണ്ണു
സ്വപ്നങ്ങൾക്കിടയിൽ ദ്രുതഗതിയിലൊരു
ആഗോള കച്ചവട വിളംബരം
എന്റെ ചുമലുതീറെടുത്ത് പതിച്ചൊരു
അർത്ഥരഹിത പരസ്യ വാചകം
സഞ്ചാര പഥങ്ങൾക്കുമേൽ
സദാചാരപ്പടയുടെ സ്ഥിരവീക്ഷണം
എന്റെ വാക്കുകളുടെ പ്രായോജകരും
വികാരങ്ങളുടെ കരാറുകാരും
നിന്റെ ചൊൽപ്പടിയിലെ ഭ്രമണങ്ങൾ
ഇനിയൊന്നു ചിരിക്കാനുറക്കെക്കരയാൻ
ഒന്നു നന്നായൊരു മാത്ര പങ്കുവെയ്ക്കാൻ
ഒരു വാക്കു കുറിക്കാൻ നല്ലതൽപം കൊറിക്കാൻ
നീ വിലക്കി ഭദ്രം വിളക്കിവെച്ചയൊരു
ചങ്ങലക്കെട്ടറുത്ത് വീണ്ടുമൊരു
നല്ല സ്വാതന്ത്ര്യമൽപം നുകരാൻ
ഒരു തുടം സ്നേഹമൊരു മാത്ര മോഹം
ഒരു കഴഞ്ചെങ്കിലും വികാരം പകുത്തിടാൻ
ഇടവരും നൽ നാളുവരെ ഞാനെന്റെ
തൂലികത്തുമ്പാൽ പ്രതിഷേധിച്ചിടട്ടെ
00000000000000000000000000

വെറുക്കപ്പെട്ടവൻ

വിദൂരങ്ങളിൽ വിരിയുന്ന അന്യപുഷ്പങ്ങളിൽ
വെറുതെയെങ്കിലും ഞാൻ വിറകൊള്ളുന്നില്ല
കൊഴിഞ്ഞ ഗ്രീഷ്മമോ വരാനിരിക്കുന്ന വസന്തമോ
അകംപുറമെന്നിലൊന്നും ചെറു മാറ്റം വരുത്തുന്നില്ല
അങ്ങ് അനന്തകോടിയിലൊരു വിളക്കുമാടത്തിൽ
രാജൻ പ്രജയുമൊത്ത് ഊർജ്ജം പകുത്തെടുത്തതോ
തെറ്റുചെയ്യാത്തവനു മുൾക്കിരീടം നൽകി വെറുതെ
കൊള്ളരുതാത്തവനെന്നു മുദ്രചാർത്തപ്പെട്ടതോ ഒന്നും
ഒന്നുമെന്നിലൊരു ഓളം ഉയർത്തപ്പെടുന്നില്ല
നിങ്ങൾ വെറുക്കപ്പെട്ടവനാക്കി സദ്യ നിരസിക്കുമ്പോഴും
ചാവടിയന്തിരത്തിനും തിരണ്ടുകുളിക്കും കാതുകുത്തിനും
പടിയടച്ചെന്നെ നായപോൽ ആട്ടിയോടിക്കുമ്പൊഴും
ഞാൻ ഒരു വരയിൽ ഒരു വിധിയിലൊരു ന്യായാസനത്തിൽ
എന്റെ നാളുകൾ കുറിച്ചിടപ്പെട്ടതിൽ കൺപാർത്തിരിക്കുന്നു
എന്റെ രക്തവും നീരും ചിന്തകളൊക്കെയും വെറുത്തൊടുവിൽ
നികൃഷ്ടനെന്നെന്നെ നിങ്ങൾ തെരുവിൽ നിന്നകറ്റുന്ന നേരവും
ഞാനെന്റെ എഴുത്തുകോലിന്റെ ചലനം മാത്രം കിനാകാണുന്നു
അതിലെന്റെ കരുത്തും പ്രതികരണവും പ്രതിഷേധവുമെല്ലാം
ആർക്കും തീറെഴുതാതെ ഞാനെന്റെ സത്വമായ് മാർഗ്ഗമായ്
വരും ജനതയ്ക്കൊരു നിദർശകമായ് ബാക്കിവെയ്ക്കുന്നു
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ദുരന്ത ഗീതിക

തുടച്ചെറിയാതിരിക്ക നീയെന്റെ വാനിലെ
പുതിതായുരുവായ കരിമേഘത്തുണ്ടുകൾ
വേരറുത്തു ബന്ധം വിടർത്തിയ സ്വന്തം
വെറുപ്പിന്റെ തീയെടുത്ത ഇഷ്ടജനങ്ങളെ
നീ വീണ്ടുമൊരു ചെന്ന്യായം തേച്ച ഓർമ്മയായ്
എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്തായ്ക, തുടരാതിരിക്ക
പാതിവെന്ത ശേഷവും ഞാൻ തച്ചുടച്ചെറിഞ്ഞ
വിശപ്പിന്റെ മാത്രകൾ തീണ്ടിയ കലങ്ങളെ
നീയൊരു ദുരന്ത ഗീതികയായെന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ
ഇഴഞ്ഞെത്തിയെന്നിൽ വെറുപ്പിൻ വിഷമേറ്റാതിരിക്ക
എന്റെ ഗോളം മഴയിൽ കുതിർന്നുയിർക്കുന്ന നേരവും
നിന്റെ ചുടു നിശ്വാസം കൊണ്ടെന്നെ എരിക്കായ്ക
അരുതായ്മകൾക്കു സാക്ഷ്യം ചൊല്ലിയെൻ യാത്രയാകെ
വെറും വിപരീത ഊർജ്ജം നിറച്ചെന്നെ കൊല്ലായ്ക
പന്തിയിൽ എന്നിരുവശവും വിഭവങ്ങളെല്ലാം വിളമ്പി
വായ്ക്കരിപോലും നിഷേധിച്ചെന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തായ്ക
എന്നെ വിവസ്ത്രനാക്കിയവിശുദ്ധ ബാന്ധവം ചാർത്തി
തെരുവിന്റെ വടക്കൊരു മൂലയിൽ വെച്ച് കൂക്കിയാർത്ത്
കൈകൊട്ടിച്ചിരിച്ച നിങ്ങളൊരു ദിനം പുലരിയിൽ
ഇല്ല ഞാനരുതാത്തതൊന്നും ചെയ്തില്ലെന്നുണർന്നു
മാത്സര്യ ബുദ്ധിയോടൊന്നിച്ച് കൈവണങ്ങിയെൻ
എഴുത്താണി നെറുകയിൽ വെയ്ക്കും നൽവേള വരെ
ഞാനെന്നെ മറന്നുലകം മറന്ന് കവിതയിൽ ലയിക്കട്ടെ
ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

ഭ്രമങ്ങൾ

ഗിരിശൃംഗങ്ങളിൽ ആണ്ടാണ്ടുകളായ് ഞാൻ
ഏകയാഗം നടത്തുന്ന  വേളയിൽ പോലുമേ
ഹൃത്തിലൊരു കപടചരിവിലാരുമറിയാതെ
ഒരു പനിനീർ ദളം കാറ്റടിയേൽക്കുന്നുണ്ട്

ഇരട്ടപിറന്ന മാൻപേടകളിൽ ഭ്രമിച്ചു ഞാൻ
കറുത്ത മൂടുപടത്തിനുള്ളിലിരുന്നാണെങ്കിലും
ഇടയ്ക്കെപ്പഴോ ഇരുളിനെ വകഞ്ഞു മാറ്റി
പതുങ്ങിയിരുന്നു ഇക്കിളി കൊള്ളുന്നുണ്ട്

ഭാണ്ഡത്തിലാക്കി ഒളിപ്പിച്ച ഭ്രമങ്ങളെല്ലാം
അതിതീവ്രതയൊട്ടുമൊടുങ്ങാതെ വീണ്ടും
ചെളിനീരിൽ നിന്നുയിർമൂച്ചിനായ് നിത്യം
തലയുയർത്തി കണ്ണുകാട്ടി നിൽപതുണ്ട്

അറിയുന്നു ഞാനെന്റെ ജനിതകപ്പടിയിൽ
ഈയമുരുക്കിയൊഴിച്ചെഴുതിയ രാസവാക്യം
ഒരു ചെറു തപംകൊണ്ടൊരു ജപം കൊണ്ട്
ആവില്ല തിരുത്തിയെഴുതുവാനൊരിക്കലുമൊട്ടും

നീ നിന്റെ കാരുണ്യവാടം മലർക്കെത്തുറന്ന്
എന്നിലെ വിഷബീജമൊക്കെയുമെടുത്തെറിഞ്ഞ്
വിശുദ്ധനാക്കിയെന്നെയവിടേക്ക് ചേർക്കുകിൽ
അന്നേ ഞാൻ ഞാനെന്ന പൂർണ്ണ മർത്യനാവൂ
wwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwww