2017, മേയ് 13, ശനിയാഴ്‌ച

പക്ഷാന്തരമായവൾ



ഞാൻ അമ്മ 
പത്തുമാസക്കാലം ഗർഭ പാത്രത്തിൽ
ഉദയാസ്തമയങ്ങളിൽ ഉറക്കത്തിൽ
നിന്റെ സ്പന്ദനം മാത്രം കാത്തവൾ
എന്റെ വിചാരങ്ങളെന്റെ നോവുകൾ
എന്റെയുള്ളിലെ അഗ്നി കോണുകൾ
ഒരു കണമേശരുത് നിന്നെയെന്നായ്
കാലമൊക്കെയും കടിഞ്ഞാണിട്ടവൾ

ഞാൻ നിന്നെ പെറ്റവൾ
കൂരവെയ്ക്കാൻ കോറ വാങ്ങാ,നുണ്ണാൻ
കാര്യ സാധ്യത്തിനു ഗർഭപാത്രം വിറ്റവൾ
ലോകമെന്ത് വിളിച്ചാലുമപഹസിച്ചാലും
ഉണ്ട്, എന്നുയിർപ്പാതി നീയെന്ന ബോധം
മോഹമില്ലൊന്നിലും അവകാശ വാദമില്ല
അമ്മയെന്നസ്തിത്വമൊട്ടും കാപ്പതില്ല
അറിയുകയംഗീകരിക്കുക, അനുവദിക്ക
ഞാനൊരബലയാണാശയുണ്ടത്രമാത്രം
പെറ്റുവീണ നേരമാ മുഖമൊട്ട് കാണാൻ
മാറിലണയ്ക്കാൻ, മൂർദ്ധാവ് മുത്താൻ
മതി, മതിക്കുന്നു ഭൂവിലതേതമ്മയ്ക്കും
മാമലയോളം കനകമേകിലുമതിനപ്പുറം
=================================











അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:

ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ

കവിത പൂക്കുന്നിടം കനലെരിയുന്നു

വിഷാദം പെയ്യുന്ന കൊടുമുടിക്കുമപ്പുറം വസന്തം പുലരുന്ന താഴ്വര തേടി ഒരുരാത്രിയിലൊന്നുമുരിയാടാതെ പോയവൾക്ക് പതിനഞ്ചാണ്ടുകളുടെ പേപിടിച്ച വാഴ...